Üretebilmek için düşünmelisin
Düşünebilmek için biraz zeka
Biraz gönlün akla varması
Biraz yürek
Biraz da seni deşecek birisi gerek
Sevgiyi sana anlatırken
Kendimi deştim hep
Belki bir kürek ile gelirsin bu uğraşa
Dedim ya çaba gerek
Fırıncı ekmeğini pişirirken
Ben oradaydım
Tarlada buğday
Bahçede üzüm
Serada domates yetişirken
Üstüm başım kirlenmedi çiftçim ile birlikte
Alın teri kirletmezdi ki
Söke pamuğundan ipliğe
Pamuklu kumaşından gömleğe giden yolda
Ben model çiziyordum beğenilesi
Mavinin en güzel desenlisi
Hatta
Sokak insanlarına nohut pilav pişirdim
Üşürlerse düşünemezler diye
Pencerem önündeki kumruya serçeye
Ekmek ıslattım hani biriktirdiklerimden
Kum taneleri topladım
Denizden dereden Sahra vahalarından
Her topladığım tane sanki bir fikirdi
Koydum bir kum saatine
Zaman akıp gitsin diye
Giderken de beni daldırsın düşüncelere
Ben tüm bu uğraşlar yanı sıra
Yani anla hep beraberinde
Seni düşündüm
Düşündükçe seni aradım
Baktım
Sana anlattıklarıma karşılık
Elimi tuttun mu
Gözlerimden içeri girdin mi
Buğdaya su
Üzüme koku
Domatese renk verebildin mi
Ana mavi bir gömlek dikebildin mi
Ellerin kanamadan
Öfleyip puflamadan
Küreği eline alıp omzuma dokundun mu
“ben de varım” dedin mi
Ne zordur sevgiyi yaratmak
Aşkı iliklerinin içine kadar hissedip
Beni bir deprem gibi sarsmak
Allak bullak edebilmek
Deşmek gündüz gece
Öğretmek öğrenmek
Kenet olabilmek
Hani sevgi bağının kopmasına izin vermeden
Ödünsüzlüğe ermeden
Birbirimizi tolere edebiliriz düşüncesinde yokum
Bu bana tahammül etmektir
Ben sana hep hoşgörülü olurdum
Yeter ki samimiyetini içtenliğini göster
Hissedeyim gözümün içine bakarken
Ama şimdi ulaş yanıma
Yatağıma koynuma
Kolalı çarşafımın kıvrımlarında
Benimle uyumaya
Uyanırken Ay’ın gidişi Güneşin gelişini seyretmeye
Benim yıldızımın seninki ile gözden uzaklaşmasını
Işıklarının tüm gün boynumuzda olmasını istemeye
Buğdayımdan pişen ekmeği domatesim ile yemeğe
Reçel yerine taze üzümlerimizden tatmaya
Yanımda bir siluet yatağımda serap değil
En gerçeği ile sevgilim olmaya
Fotoğraf : Senem Şentürk
